خانواده آرام

راستش، بحران که می‌رسه هیچ‌کس فوق‌انسان نیست؛ فقط یاد می‌گیریم چطور کم‌کم دوباره روی پا بایستیم.
اولین قدم اینه که بپذیریم اوضاع سخت شده؛ مبارزه با واقعیت فقط خسته‌مون می‌کنه.یادمان یاشه وقتی سختی‌ها میان، تنها نیستیم؛ خدا کنارمونه و این خودش بزرگترین پشتوانه است. پس، باید به خدا توکل کنیم و بدونیم که تو هر اتفاقی، حکمتی هست که شاید ما فعلاً نمی‌بینیم.
بعد باید حواسمون به احساساتمون باشه؛ چند تا نفس عمیق یا نوشتن حال‌وهوامون می‌تونه مغز رو آرام کنه. باور کنیم که خدای مهربون، از حال ما خبر داره و هرگز ما رو به چیزی که توانش رو نداریم، مبتلا نمی‌کنه.  
کم‌کم تمرکز کنیم روی چیزهایی که کنترلش دست خودمونه، نه چیزهایی که نمی‌تونیم تغییر بدیم. هر اتفاقی افتاد، سعی کنیم شاکر باشیم؛ حتی برای کوچکترین نعمتی که داریم، چون یادمون می‌ره چقدر چیزای خوب داریم.  

حرف زدن با خدا از طریق دعا، مثل شارژ باتری روحه؛ یادمون نمی‌ره که قدرتی بالاتر از همه مشکلات هست. حمایت گرفتن از آدم‌های قابل‌اعتماد معجزه می‌کنه؛ بحران جا برای «تنهایی جنگیدن» نداره.
یه روتین کوچیک مثل خواب منظم یا نیم‌ساعت قدم زدن، حس ثبات می‌ده و نگرانی رو کم می‌کنه.
یادآوری کنیم قبلاً هم سختی‌ها رو رد کردیم؛ این یعنی توانش رو حالا هم داریم.
اگه بشینیم و از دل بحران یه معنا پیدا کنیم—یه درس، یه تغییر، یه بینش تازه—تاب‌آوری‌مون چند برابر می‌شه.
با خودمون مهربون‌تر باشیم؛ بحران زمان حسابی برای انتقاد کردن از خودمون نیست.
و در نهایت، قدم‌به‌قدم پیش رفتن رمز ماجراست؛ قرار نیست همه‌چیز رو یک‌باره درست کنیم، فقط کافیه ادامه بدیم.